The Dodoland

Οι καταστροφικές φωτιές που κατάκαιγαν εδώ και δυο ημέρες την ανατολική πλευρά των προαστίων πλησίαζαν όλο και πιο κοντά το λόφο όπου οι γονείς της είχαν χτίσει την προέκταση του σπιτιού τους, χρόνια πριν. Ο πατέρας μάλωνε με τους μάστορες και τον εργολάβο όλη μέρα για έναν νιπτήρα, μια κουπαστή που λίγο στράβωνε αν την κοιτούσε από μακριά, και ό,τι άλλο θεωρούσε ότι ήταν διαφορετικό-ακόμη και στην πιο ελάχιστη λεπτομέρεια- απ’ό,τι το είχε φανταστεί στο μυαλό του. Η μητέρα της στριφογύριζε από εδώ και από εκεί με ένα βλέμμα  ζαλισμένου ελαφιού κι έναν δίσκο μισοάδεια ποτήρια στο χέρι. “Νταγκ, σε παρακαλώ μην αγριεύεις τους ανθρώπους, άστους να δουλέψουν” ψιθύριζε όσο πιο σιγά μπορούσε για να μην την ακούσουν οι εργάτες. “Μπα, γιατί; Ανάγκη τους έχουμε; Θα βρούμε άλλους αν είναι τόσο ευαίσθητοι!”.  ‘ Εβλεπε τη μητέρα της να στριφογυρίζει τα μάτια της με θυμό στα κρυφά και να κοπανάει τα ποτήρια πάνω στο δίσκο με λίγο περισσότερη δύναμη απ’ο,τι χρειάζονταν. Μπαινόβγαινε μ...

ΟΔΗΓΟΥΣΑΜΕ  με το αυτοκίνητο της Σολ μέσα σε όλη την πόλη για να δούμε όσο πιο πολλά πράγματα προλαβαίναμε στο σύντομα χρονικό διάστημα που είχαμε στη διάθεσή μας. Δεν είχα ιδέα που βρισκόμασταν. Οι δρόμοι ήταν παλιοί και ασυντήρητοι, τα καταστήματα ετοιμόρροπα και βρώμικα. Ξεχαρβαλωμένα αμάξια ήταν παρκαρισμένα αριστερά και δεξιά, δημιουργώντας μια ασφυκτική αίσθηση οδήγησης.  Μα πως βρεθήκαμε εκεί; Παιδιά που είμαστε; Πως ήρθαμε εδώ; Κανείς δε μου απάντησε, παρα μόνο κοίταξαν ο ένας τον άλλον και γέλασαν. Τουλάχιστον είναι σε καλή διάθεση σκέφτηκα, κάτι ειναι και αυτό. Κάποια μπουλούκια κόσμου μπροστά από τα μαγαζιά τράβηξαν την προσοχή μου. Σταμάτα, φώναξα, Σόλ σταμάτα να δούμε τι γίνεται εδώ! Οι δίδυμοι Γιούταν και Κρος διαμαρτυρήθηκαν ότι θα χάσουμε χρόνο αλλά επέμενα. Αν είχαμε έρθει εδώ για τουρισμό, αυτά είναι πράγματα που δε θέλεις να τα χάσεις αν επιθυμείς να πάρεις μια γεύση από την τοπική κουλτούρα. Το αυτοκίνητο έκανε στην άκρη και σταμάτησε. Ορίστε λοιπόν είπε η ...