Όταν ο αλιγάτορας φεύγει
( Δημοσιεύτηκε στο τεύχος # 48 του λογοτεχνικού περιοδικού Πλανόδιον / ψευδώνυμο: Πέτρος Δρόσσος και στη συλλογή διηγημάτων Fortune cookies 2, Εκδόσεις Αμόνι ) Όλοι οι άνθρωποι έχουν έναν αλιγάτορα στο σπίτι τους. Φυσικά είχα κι εγω και λέω είχα επειδή δεν έχω πια αλιγάτορα. Κάποιο βράδυ απλώς άνοιξε την πόρτα με τη μουσούδα του και μού ανακοίνωσε πως φεύγει. Ναι, γνωρίζω πως οι αλιγάτορες δεν μιλούν όμως εσείς γνωρίζετε πως μπορούν και συνεννοούνται με τα μάτια; Χτύπησε δυο φορές την ουρά του πάνω στο πάτωμα, ο κάτω ένοικος χτύπησε το ταβάνι του με τη σκούπα, κι έπειτα κατέβηκε τρέχοντας πάνω στα τέσσερα κοντά του πόδια, τις σκάλες της πολυκατοικίας. Εκεί συνάντησε και μερικούς ακόμη αλιγάτορες που έφευγαν από τα σπίτια τους και σύντομα επικράτησε ένας συνωστισμός άνευ προηγουμένου στο κλιμακοστάσιο. Δεν θα πω πως μου έλειψε ο αλιγάτορας γιατί αυτή τη στιγμή μια fucking μύγα με ενοχλεί μέσα στα μάτια. Προσπαθεί να κάτσει πάνω στα τσινορά μου και βουίζει τόσο ενοχλητικά ...